Otrzymuj informacje ze świata g-funku

Bądź zawsze na bieżąco z aktualizacjami na stronie i nowymi inicjatywami G-funk.eu.
Wpisz poniżej swój adres e-mail i kliknij „zapisz się”.

Snoop Dogg

Snoop Dogg (właściwie Cordozar Calvin Broadus, Jr.) urodził się 20 października 1971 roku w Long Beach. Jest jednym z najbardziej znanych artystów g-funkowych, a sukces jego debiutanckiego g-funkowego albumu wpłynął na popularyzację g-funku w całych Stanach Zjednoczonych.

Jego pseudonim powstał w dzieciństwie – młody Cordozar bardzo lubił komiks „Peanuts” („Fistaszki”), w którym występował pies Snoopy, a jego matka uznała, że jest do tej postaci podobny.

Snoop Dogg należał do gangu Rollin’ 20’s Crips. Po ukończeniu liceum zostaje aresztowany pod zarzutem posiadania kokainy. Rozpoczyna to trzyletni okres, którego większość czasu spędza w więzieniu. Szansę na zmianę swojego życia daje mu muzyka – Snoop w 1991 roku zapoznaje się z Warrenem G, producentem z tego samego miasta.

Początki

Warren i Snoop razem z lokalnym DJ’em nagrywają niskobudżetowe demo. Aby uatrakcyjnić zespół postanawiają jeszcze zwerbować szkolnego kolegę Snoopa, Nathaniela „Nate Dogga” Hale’a, aby śpiewał refreny. Grupę postanawiają nazwać 213, ze względu na miejscowy numer kierunkowy.

Po skończeniu partii piosenek, Warren spotyka się ze swoim przyrodnim bratem, Dr. Dre, aby porozmawiać o kontrakcie nagraniowym. Reakcja Dre po usłyszeniu kawałków nie jest przychylna – stwierdza, że ich muzyka „jest do dupy”.

Mimo odrzucenia grupa nie przestaje nagrywać i Warren po czasie przekazuje Dre kolejną taśmę. Tym razem Dre wyraża pozytywną opinię i wielokrotnie puszcza nową taśmę grupy na swojej domowej imprezie. Jak pisze Ronin Ro w książce „Have Gun, Will Travel – The Spectacular Rise and Fall of Death Row Records” „gdy przyjaciele namawiali Dre, by się napił, ten siedział koło magnetofonu”. Dr. Dre jest pod wrażeniem umiejętności Snoopa i przyjmuje go do wytwórni Death Row.

Death Row Records

W kwietniu 1992 roku Snoop pojawia się razem z Dre na utworze „Deep Cover”, nagranym na potrzeby soundtracku do filmu o tej samej nazwie. Utwór odnosi duży sukces i zapoczątkowuje erę g-funku.

W grudniu tego samego roku Snoop pojawia się na pierwszym solowym albumie Dr. Dre – „The Chronic”. Jego wokale słychać na 12 utworach z 16 na całym albumie.

Co ciekawe, utwór Deeez Nuuuts to pierwsze opublikowane nagranie, na którym razem słychać zespół 213. Snoop razem z Dre na tracku „Fuck wit Dre Day (And Everybody’s Celebratin’)” atakuje wytwórnię Ruthless Records, co zapoczątkowuje nowy beef. Później również Snoop zostanie zaatakowany przez członków Ruthless.

W 1993 roku, w trakcie nagrywania pierwszego solowego albumu, Snoop znowu popada w kłopoty z prawem. Artysta przeprowadził się z Long Beach do dzielnicy, w której mieszkał dwudziestoletni gangster Phillip Woldermarian. Woldermarian usłyszawszy, że Snoop był członkiem gangu z Long Beach, poprzez zaczepki próbował pokazać raperowi, że jest twardszy i wraz z kumplami dręczył go próbując sprowokować go do bójki.

Pewnego dnia Woldermarian spotkał się ze Snoopem na stacji benzynowej i skierował broń w kierunku jego głowy. Wtedy Snoop zdecydował, że sprawę trzeba rozwiązać raz na zawsze: albo bójką albo porozumieniem. Wraz ze swoimi ochroniarzami wsiadł do samochodu i pojechał za samochodem Woldermariana.

Do finału sprawy doszło w pobliskim parku – Woldermarian zostaje zastrzelony. Według relacji Snoopa i jego ochroniarzy Woldermarian sięgnął po pistolet i wycelował w Snoopa, na co błyskawicznie zareagował ochroniarz McKinley Lee strzelając do napastnika. Według relacji kumpli Woldermariana, Philip nie miał przy sobie broni. Ostatecznie sprawa trafia do sądu, gdzie po trwającym trzy lata procesie Snoop i Lee zostali oczyszczeni z zarzutów. Sędzia uznał, że działali w samoobronie.

W listopadzie 1993 roku wychodzi pierwszy solowy album Snoopa, „Doggystyle”. Odnosi on olbrzymi sukces trafiając na 1. miejsce listy Billboard 200. Do 2003 roku sprzedał się w liczbie 7 milionów egzemplarzy.

Album promują na singlach „Who Am I (What’s My Name)?”, „Gin & Juice” i „Doggy Dogg World”. Produkcją zajmuje się Dre, a gościnnie występują między innymi tacy artyści jak Tha Dogg Pound, The D.O.C., Lil ½ Dead czy Warren G.

Sukces tego albumu w dużej mierze wynikł z udziału Snoopa w albumie „The Chronic”. Pojawiły się również głosy krytyki w stosunku do albumu zarówno Dre jak i Snoopa za wulgarne teksty i pochwałę gangów. Snoop odpowiedział na te zarzuty: „małe dzieciaki wychowujące się w gettach łatwo mogą zająć się czymś złym, szczególnie gangsterką i sprzedażą narkotyków. Wiem jak to jest i nie wychwalam tego ani nie popieram. Daję im to, bo to lepsze, niż gdyby same miały sprawdzać jak to jest”.

W 1994 roku wychodzi krótki film „Murder Was the Case”, w którym Snoop gra główną rolę. Soundtrack do filmu, podobnie jak „Doggystyle”, odnosi olbrzymi sukces trafiając na 1 miejsce listy Billboard 200. Sam Snoop występuje na 4 trackach z 15. Do 2002 roku soundtrack sprzedał się w liczbie ponad dwóch milionów egzemplarzy.

W październiku 1995 roku wychodzi debiut grupy Tha Dogg Pound – „Dogg Food”. Na albumie pojawia się również Snoop – występuje w 5 z 17 utworów, w tym w sławnym „New York, New York”, ataku na Wschodnie Wybrzeże. Album odnosi duży sukces trafiając na 1 miejsce listy Billboard, choć w sprzedaży nie tak duży jak poprzednie albumy z Death Row.

W listopadzie 1996 roku wychodzi drugi album Snoopa, „Tha Doggfather”. Niestety z powodu wewnętrznych problemów wytwórni (odejście Dr. Dre, śmierć 2Paca, wyrok dla Suge’a Knighta) album odnosi znacznie mniejszy sukces komercyjny niż poprzedni, choć również trafia na 1 miejsce listy Billboard 200. Dr. Dre został zastąpiony głównie przez Daza Dillingera i DJ Pooha, co wyraźnie słychać w produkcjach. Album promują utwory „Doggfather”, „Vapors” i „Snoop’s Upside Ya Head”.

Odejście z Death Row

Snoop DoggW 1998 Snoop zdaje sobie sprawę z bycia wykorzystywanym przez właściciela Death Row Records, Suge’a Knighta, który zagarniał większość zysków z twórczości Snoopa. Postanawia więc opuścić wytwórnię w czasie, gdy Suge Knight siedzi w więzieniu za naruszenie warunków przedterminowego zwolnienia.

W sierpniu tego roku pod wytwórnią No Limit Records wychodzi trzeci album Snoopa – „Da Game Is to Be Sold, Not to Be Told”. Album zbiera jeszcze mniej pozytywne oceny niż „Tha Doggfather”, choć również trafia na 1. miejsce listy Billboard. Pomimo braku gościnnych występów artystów z poprzednich albumów i przeciętnych recenzji, album zyskuje status podwójnej platyny.

Już w 1999 roku wychodzi kolejny album – „No Limit Top Dogg”. Na album Snoop zaprasza takich artystów jak Xzibit, Nate Dogg, Warren G, a kilka tracków („Buck’em”, „Bitch Please”, „Just Dippin’”) produkuje Dr. Dre. Ten krążek zbiera już znacznie lepsze recenzje niż poprzedni, choć jest również pierwszym albumem Snoopa, który nie trafia na 1 miejsce listy Billboard 200 – ląduje na drugim. Mimo to sprzedaje się w liczbie 1,5 miliona egzemplarzy.

Na przełomie 1999 i 2000 roku Snoop zakłada niezależną wytwórnię Doggystyle Records, o której myślał już przed wydaniem drugiego albumu.

W 2000 roku Snoop zakłada grupę „Tha Eastsidaz”, do której oprócz niego należą Goldie Loc i Tray Deee.

W lutym 2000 roku wychodzi pierwszy album grupy „Tha Eastsidaz”. Odnosi on duży sukces trafiając na 8. miejsce listy Billboard i zyskując status platyny. Jest to również jedno z pierwszych wydań wytwórni Doggystyle.

19 grudnia tego samego roku Snoop wydaje kolejny album – „Tha Last Meal”. Dre wyprodukował na nim trzy tracki, w tym popularny „Lay Low”. Album zbiera średnie recenzje, trafia na 4. miejsce listy Billboard i sprzedaje się w liczbie miliona egzemplarzy. Jest to również ostatni album Snoopa wydany przez wytwórnię No Limit Records.

1 grudnia 2000 Suge Knight, właściciel wytwórni Death Row, umieszcza cały „Tha Last Meal” w Internecie. Oprócz tego albumu Suge daje możliwość pobrania wydanego przez DR albumu „Dead Man Walkin’”, który zawiera archiwalne tracki Snoopa z okresu 1993–1998. Knight zachęca, by odwiedzający zdecydowali, który album jest lepszy.

W czerwcu 2001 roku premierę ma film „Baby Boy” autorstwa Johna Singletona, w którym Snoop gra rolę Rodneya. Rodney to jedna z głównych postaci tego dramatu – jest gangsterem, który wychodzi z więzienia i dowiaduje się, że jego dziewczyna ma innego chłopaka.

W lipcu 2001 roku wychodzi drugi album Tha Eastsidaz – „Duces ‘n Trayz: The Old Fashioned Way”. Trafia on na czwarte miejsce listy Billboard 200, jednakże uzyskuje jedynie status złotej płyty. Album promuje singiel „I Luv It”. Na płycie jest także umieszczony track „Crip Hop”, który pojawił się na soundtracku do filmu Baby Boy.

W 2002 roku wychodzi kolejna płyta Snoopa – „Paid tha Cost to Be da Boss”. Utrzymany w bardziej popowym brzmieniu album zostaje całkiem dobrze przyjęty lądując na 12. miejscu listy Billboard 200 i zyskując status platyny. Promują go takie utwory jak „From tha Chuuuch to da Palace” czy „Beautiful”, do którego zrealizowano także teledysk kręcony w Brazylii.

Dwa lata później zostaje wydany debiutancki album założonej w 1991 grupy 213, „The Hard Way”. Album zostaje dobrze przyjęty i zajmuje wysokie miejsca na listach – 1. miejsce na liście Top R&B/Hip-Hop Albums i 4. miejsce na liście Billboard Hot 200. Promują go kawałki „So Fly”, parodia utworu Monici „So Gone” i „Groupie Luv” z prześmiewczym teledyskiem, w którym raperów gonią brzydkie fanki. Co ciekawe, teledysk został nakręcony w domu Snoopa.

W 2004 roku powstaje również nowa grupa – Nine Inch Dix. W jej skład wchodzą Snoop Dogg, Soopafly, Lil Half Dead, Jelly Roll, Mel-Man, Sean Lewan, Lil G oraz LT Hutton.

W tym samym roku wychodzi również kolejny album Snoopa – „R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece”. Promują go między innymi takie utwory jak bardzo popularny „Drop It Like It’s Hot” z Pharellem, „Let’s Get Blown” z Pharellem i Keyshią Cole czy „Signs” z gościnnym udziałem Justina Timberlake’a i Charliego Wilsona. Album ląduje na 6. miejscu listy Billboard 200 i zyskuje status platyny.

Powrót do korzeni

Snoop DoggPopowe brzmienie ostatnich płyt staje się obiektem krytyki, co sprawia, że w swoich kolejnych wydaniach Snoop powraca do korzeni.

W 2006 roku wychodzi nowy album Tha Dogg Pound „Cali Iz Active”. Snoop występuje na 7 z 16 tracków, w tym w tytułowym „Cali Iz Active”. W teledysku zrealizowanym do tytułowego utworu można zobaczyć gwiazdy Zachodniego Wybrzeża, między innymi takie osobistości jak Ice Cube, WC, DJ Quik, Too Short, Xzibit, B-Real, Warren G, MC Eiht i Dilated Peoples. Co ciekawe, w teledysku można zobaczyć zarówno crip walk WC jak i blood walk DJ Quika.

W tym samym roku wychodzi album „Tha Blue Carpet Treatment”. Promują go między innymi utwory „Vato” z gościnnym udziałem B-Reala, „That’s That” z gościnnym udziałem R. Kelly’ego czy „Boss’ Life” z gościnnym udziałem Akona (istnieje także wersja z refrenem śpiewanym przez Nate Dogga).

Album zbiera dobre recenzje, trafia na 5. miejsce listy Billboard i okrywa się platyną. Warto wspomnieć o wyprodukowanym przez Dr. Dre nostalgicznym utworze „Imagine”, a także g-funkowo brzmiącym utworze „Crazy” z gościnnym występem Nate Dogga.

Kolejne dwa lata później wychodzi dziewiąty album Snoopa – „Ego’ Trippin”. Początkowo nie miało na nim być żadnych gości, ostatecznie jednak Snoop zmienił koncepcję – gościnnie występuje m.in. Kurupt, Too Short czy Charlie Wilson.

Album promuje m.in. utwór „Sensual Seduction”, w którym Snoop korzysta z auto-tune’a. Do singla nagrano także utrzymany w klimacie retro teledysk. Inne single to „Neva Have 2 Worry”, nagrany z Too Shortem „Life of da Party”, utrzymany w klimacie country „My Medicine” i „Those Gurlz”. Album trafił na 3. miejsce listy Billboard 200 i uzyskał status złota.

Kolejny album Snoopa, zatytułowany „Malice N Wonderland”, trafia do sprzedaży 8 grudnia 2009 roku. 14-trackowy album promowany jest m.in. przez utwory „Gangsta Luv”, „That’s Tha Homie” oraz „I Wanna Rock”. Na krążku pojawiają się tacy goście jak Lil’ Jon, Jazmine Sullivan, The Dream, Soulja Boy, Nipsey Hussle, Problem, Kokane, R. Kelly, Brandy czy Pharrell.

29 marca 2010 roku trafia do sprzedaży Doggumentary. Na krążku Snoop w wielu utworach wraca do klasycznego g-funkowego brzmienia Zachodniego Wybrzeża. Album jest promowany przez single „Wet” oraz „Boom” (z gościnnym udziałem T-Paina). Wśród gości na albumie pojawia się m.in. Bootsy Collins, Uncle Chucc, Devin the Dude, T-Pain, Goldie Loc, Wiz Khalifa, Too Short, Kokane czy Daz Dillinger. Za produkcje odpowiada m.in. Battlecat, Fredwreck czy Scoop DeVille.

W grudniu 2011 roku wychodzi soundtrack Snoop Dogga oraz Wiza Khalify „Mac And Devin Go To High School” do filmu pod tym samym tytułem. Na albumie znajdują się nawiązania do g-funkowego brzmienia (głównie w postaci spokojnych smooth bitów i śpiewanych refrenów), a jeden z utworów („I Get Lifted”) jest wyprodukowany przez Warrena G.

20 kwietnia 2012 roku wychodzi EP pt. „Stoner’s EP”. Na albumie nie ma żadnych stricte g-funkowych utworów, ale kilka z nich po części czerpie z tego nurtu.

W lutym 2012 roku Snoop Dogg ogłasza zmianę pseudonimu na Snoop Lion i rozpoczęcie kariery jako artysta reggae. Efektem przemiany w Snoopa Liona jest wydany w 2013 roku album „Reincarnated”.

Pod koniec 2013 roku wychodzi wspólny album Snoop Dogga i Dam Funka, „7 Days of Funk”. Cały album utrzymany jest w funkowym klimacie.

Snoop znany jest z wielu kolaboracji. Współpracował między innymi z takimi artystami jak 2Pac (m.in. bardzo popularny „2 Of Amerikaz Most Wanted”), Master P, Daz Dillinger, Kurupt, Nate Dogg, Warren G, Mack 10, Ice Cube, C-Murder, Krayzie Bone, Xzibit, Eminem, WC, 50 Cent, The Game, Twista, Coolio, Lupe Fiasco, Mobb Deep, R. Kelly, Wiz Khalifa.

Filmy i problemy z prawem

Oprócz wspomnianych wcześniej filmów „Murder Was the Case” i „Baby Boy” Snoop występował w kilkunastu innych filmach. Wyprodukował także kilka filmów pornograficznych, między innymi „Snoop Dogg’s Doggystyle”, który otrzymał nagrodę Adult Video News Awards, a także „Snoop Dogg’s Hustlaz: Diary of a Pimp”, który łączy w sobie film pornograficzny i hip-hop.

Snoop Dogg znany jest z problemów z prawem. Wielokrotnie oskarżany był o posiadanie narkotyków i broni.

Podyskutuj o Snoop Doggu na forum

Dyskografia (główne albumy)

1993: Doggystyle

1996: Tha Doggfather

1998: Da Game Is to Be Sold, Not to Be Told

1999: No Limit Top Dogg

2000: Snoop Dogg Presents Tha Eastsidaz (z Tha Eastsidaz)

2000: Tha Last Meal

2001: Duces ‚n Trayz: The Old Fashioned Way (z Tha Eastsidaz)

2002: Paid tha Cost to Be da Boss

2004: The Hard Way (z 213)

2004: R&G (Rhythm & Gangsta): The Masterpiece

2006: Tha Blue Carpet Treatment

2008: Ego Trippin’

2009: Malice N Wonderland

2011: Doggumentary

2011: Mac And Devin Go To High School (z Wizem Khalifą)

2012: Stoner’s EP

2013: Reincarnated

2013: 7 Days of Funk