Otrzymuj informacje ze świata g-funku

Bądź zawsze na bieżąco z aktualizacjami na stronie i nowymi inicjatywami G-funk.eu.
Wpisz poniżej swój adres e-mail i kliknij „zapisz się”.

Dr. Dre

Dr. Dre (właściwie Andre Romelle Young) urodził się 18 lutego 1965 roku w Compton.  Urodził się, gdy jego matka, Verna Young, miała 16 lat. Ojcem był Theodore Young. Warren G jest bratem przyrodnim Dre. Dr. Dre jest uważany za jednego z twórców g-funku.

Początkowo Dre pracował pod ksywą „Dr. J” jako DJ w lokalnych klubach. Ksywa pochodziła od ulubionego koszykarza Dre, Juliusa Ervinga. Pracując w klubie Dre poznaje DJ Yellę z którym później przyłączy się do Ruthless Records.

Początki

Dre z World Class Wreckin' Cru

W 1984 roku dołącza do elektro-hopowego zespołu World Class Wreckin’ Cru, który we wczesnych latach 80. zdominował zachodni hip-hop. Do zespołu World Class Wreckin’ Cru oprócz Dre należał także Yella.

Grupa razem z Dre i Yellą wydała dwa albumy: „World Class” i „Rapped in Romance”. Na ten drugi album Dr. Dre produkuje utwory.

Single zespołu takie jak „Surgery” i „Juice” były mieszanką old schoolowego rapu i brzmienia elektro.

Menedżerem grupy był Jerry Heller, który potem wraz z Eazym stworzył Ruthless Records, a także  pośrednio stał się przyczyną beefów między Dre i Ice Cubem a Eazym.

Dre i Yella pracowali także w radiu KDAY. W 1986 opuszcza Kru-Cut Records, wytwórnię do której należało WCWC, i w 1987 dołącza razem z DJ Yellą do wytwórni Ruthless Records założonej przez Eazy’ego-E i Jerry’ego Hellera.

N.W.A.

Ice Cube, Eazy-E, Dr. Dre, Arabian Prince

W listopadzie 1987 roku pod wytwórnią Macola Records zostaje wydany na winylu pierwszy album pod nazwą N.W.A. – N.W.A. and the Posse, mieszanka rapu z elektro-hopem. Na albumie zostają umieszczone tracki od N.W.A., Eazy’ego, The Fila Fresh Crew i Rappinstine. Debiutem grupy jest natomiast wydany wcześniej singiel „Panic Zone / Dope Man / 8-Ball”.

Właściwy debiut N.W.A. wychodzi w sierpniu 1988 roku pod nazwą „Straight Outta Compton”. Na albumie pojawia się bardzo kontrowersyjny ówcześnie utwór atakujący policję – „Fuck the Police”, który znacznie przyczynia się do wzrostu popularności grupy, a także między innymi „Express Yourself”, w którym mowa o cenzurze. Na tym tracku Dre występuje solo. Album zbiera świetne recenzje i sprzedaje się w liczbie ponad dwóch milionów kopii, a to wszystko bez organizowania większej trasy koncertowej.

Z utworem „Express Yourself” wiąże się ciekawa historia. W 1990 roku australijska stacja Triple J grała tę piosenkę bez przerwy, 24 godziny na dobę w ramach protestu przeciwko cenzurze. Po sześciu (!) miesiącach grania tego samego utworu władze zmusiły radio do zaprzestania puszczania tego kawałka.

Pod koniec 1989 roku z grupy odchodzi Ice Cube. Powodem jest nieuczciwy podział pieniędzy w grupie.

W 1990 wychodzi EP od N.W.A. – „100 Miles and Runnin’”. Pomimo zaledwie 5 tracków na płycie, album sprzedaje się w 500 000 kopii, zdobywając status złotej płyty. Na albumie znajduje się diss na Ice Cube’a, „Real Niggaz”.

W 1991 roku wychodzi ostatni album N.W.A., „Efil4zaggin, czytany od tyłu – „Niggaz4Life”. Album odnosi olbrzymi komercyjny sukces trafiając na 1 miejsce listy Billboard 200 i 2 miejsce listy Top R&B/Hip-Hop Albums. Promują go wydane na singlach „Alwayz Into Somethin’” i „Appetite For Destruction”.

Do tego pierwszego zostaje również nakręcony kontrowersyjny teledysk. Jest on również uważany za pierwszy g-funkowy utwór. Przez album przewija się także kilka ataków na Ice Cube’a, który odpowiada na tracku „No Vaseline”. Utwór ten zostaje uznany za jeden z najlepszych dissów w historii hip-hopu i pozostaje bez odpowiedzi ze strony N.W.A.

W tym samym roku następuje rozpad N.W.A. – Dre z powodu kwestii finansowych opuszcza grupę, by razem z Suge’em Knightem założyć Death Row Records, co zapoczątkowuje nowy beef.

Death Row

Dr. Dre i Snoop Doggy Dogg

W kwietniu 1992 roku wychodzi soundtrack do filmu Deep Cover, na którym pojawia się wyprodukowany przez Dr. Dre utwór o tym samym co film tytule, wydany kilka dni wcześniej na singlu. Kawałek ten jest przez wielu uznawany za zapoczątkowanie w rapie nowego nurtu – g-funku.

W grudniu tego samego roku wychodzi pierwszy solowy album Dr. Dre – „The Chronic”, który odnosi olbrzymi sukces finansowy trafiając na 3, miejsce listy Billboard 200.

Na albumie można usłyszeć artystów z Death Row, a Snoop Dogg pojawia się na prawie każdym kawałku. Album ten dzisiaj uważany jest za jeden z najlepszych w historii rapu. Utwory takie jak „Let Me Ride”, „Nuthin’ But A „G” Thang” czy „Fuck wit Dre Day” śmiało można określić jako definicję g-funku. Co ciekawe, utwór Deeez Nuuuts to jedno z pierwszych nagrań 213, które Warren G przedstawiał Dre prosząc o kontrakt w Death Row. W pisaniu zwrotek Dre pomagał The D.O.C.

Album ten rozpoczyna także kolejny wielki beef – Death Row kontra Ruthless Records, a to za sprawą dissu „Fuck wit Dre Day (And Everybody’s Celebratin’)”.

Eazy nie pozostaje dłużny i w listopadzie 1993 roku wydaje EP „It’s On (Dr. Dre) 187um Killa”, na którym atakuje Death Row Records. Na albumie zostaje umieszczony diss „Real Muthaphuckkin G’s”, na którym pojawiają się nowi podopieczni Eazy’ego, B.G. Knocc Out i Dresta.

W kawałku Eazy naśmiewa się z Dre, ponieważ podpisana przez tego drugiego umowa wiązała go z Ruthless przez 6 lat po podpisaniu umowy z Death Row i z każdego dzieła Dre, nawet z dissu na Ruthless, Eazy zarabiał pieniądze.

W teledysku tego utworu pokazane jest zdjęcie Dre z czasów World Class Wreckin’ Cru, na którym pomalowany jest szminką. Eazy naśmiewa się z Dre: „nagle Dr. Dre jest gangsterem, a na okładce jego starszego albumu był kobietą”. Eazy rapuje także „słyszałem, że jesteś traktowany jak w obozie dla rekrutów, musisz wykonywać rozkazy twojego sierżanta lub będziesz miał tyłek naładowany kulami ze Smith & Wessona”, nawiązując do właściciela Death Row, Suge’a Knighta.

Pod koniec 1993 roku wychodzi debiut Snoop Doggy Dogga, „Doggystyle”. Producentem albumu jest Dre. Płyta odnosi olbrzymi sukces komercyjny trafiając w pierwszym tygodniu sprzedaży na pierwsze miejsce listy Billboard 200 z wynikiem 802,858 sprzedanych kopii. Do 2003 roku płyta sprzeda się w liczbie 7 milionów egzemplarzy.

Dzięki produkcjom Dre Snoop rozpoczyna swoją karierę solową, a utwory takie jak „Gin & Juice”, „Who Am I (What’s My Name)?” czy „Ain’t No Fun (If the Homies Can’t Have None)” ugruntowują pozycję Death Row w świecie rapu. Jak wielkim perfekcjonistą jest Dre ilustruje fragment z książki Ronina Ro „Have Gun, Will Travel – The Spectacular Rise and Fall of Death Row Records”:

„Podobnie jak zrobił w przypadku The Chronic, Dre gromadził Doggystyle w całość nagrywając wiele piosenek i wybierając te najlepsze. Po spędzeniu kilku godzin nad utworem, Dre pokiwał głową, obrócił się od samplera Akai MPC60 i rzucił taśmą szpulową o ścianę, po czym spadała ona na rosnący stos. „Leży tam około 35–36 taśm szpulowych ze Snoopem”, powiedział Dre. „Na każdej taśmie znajdują się trzy piosenki. Jak na razie, wybrałem pięć, które mi się podobają. Jest to tylko przykładem tego, jak poważnie podchodzę do tego albumu. Uważam, że podkłady, które robię teraz dla niego, są przyszłością funku. Nigdy nie słyszałem perfekcyjnego albumu hip-hopowego, ale chciałbym taki stworzyć”.

W 1994 roku Dre produkuje kawałki na soundtracki do filmów „Above the Rim” i „Murder Was the Case”.

W marcu 1995 roku Eazy trafia do szpitala z podejrzeniem astmy. Ostatecznie badania wykazują AIDS. W trakcie pobytu w szpitalu do Eazy’ego przyjeżdżają Dre i Cube. Dochodzi do pogodzenia raperów i zakończeniu obu beefów. W ciągu zaledwie dziesięciu dni kondycja Eazy’ego dramatycznie pogarsza się i 26 marca o 18:35 Eric umiera z powodu zapalenia płuc wywołanego AIDS. Później Dre wspomina Eazy’ego w kilku trackach, między innymi w „What’s The Difference”, „Chin Check” i „Hello”.

Rok później do wytwórni dołącza 2Pac. Zdenerwowany oszustwami finansowymi Suge’a Dre postanawia opuścić wytwórnię. Przedtem Suge nakazuje Dre oddać 2Pacowi swoje dwa utwory, które planował umieścić na swoim nowym solowym albumie. Były to utwory „California Love” i „Can’t C Me”, które pojawiły się w 1996 roku na dwupłytowym albumie 2Paca „All Eyez On Me”.

Aftermath

Dr. Dre & Eminem

Andre w 1996 roku opuszcza wytwórnię, aby założyć swoją własną – „Aftermath Entertainment”. W 1996 roku wydaje „Dr. Dre Presents the Aftermath”, który promuje singiel „Been There, Done That”.

Ważnym trackiem na albumie jest utwór „East Coast West Coast Killas”, na którym wbrew promowanemu wtedy przez media beefowi East Coast – West Coast, występują zarówno gwiazdy wschodniego, jak i zachodniego wybrzeża (B-Real, KRS-One, Nas i RBX).

W 1998 roku Dre zapoznaje się z Marshallem Mathersem, rapera posługującego się pseudonimem Eminem, którego przyjmuje do wytwórni.

W lutym 1999 roku wychodzi pierwszy album Eminema pod wytwórnią Aftermath. Odnosi on wielki sukces finansowy okrywając się pięciokrotną platyną, trafiając na 2. miejsce listy Billboard 200 i 1. listy Top R&B/Hip Hop Albums.

W 1999 roku zostaje wydany drugi i, jak do tej pory, ostatni solowy album Dr. Dre – „2001”. Choć brzmienie znacznie różni się od pierwszego albumu, „2001” wciąż wiele czerpie z g-funku. Dre zaprasza wielu gości, w tym starych ziomków i swoje nowe odkrycie, Eminema. „2001” odnosi wielki sukces i staje się obowiązkową pozycją dla każdego fana rapu, a utwory takie jak „Still D.R.E.” czy „The Next Episode” dziś traktowane są jako klasyki rapu.

W 2001 roku Dre pojawia się w filmach „The Wash” i „Training Day”.

Ostatnio

Dr. Dre

Po wydaniu tego albumu Andre skupia się na produkcji. Staje się odpowiedzialny między innymi za sukcesy Mary J. Blige (singiel „Family Affair” z 2001 roku), 50 Centa (singiel „In Da Club” z 2003 roku) czy The Game’a (singiel „How We Do” z 2005 roku). Andre jest powszechnie szanowany i zbiera pochwały od wielu raperów, przykładowo Kanye West nazwał go jednym z najlepszych artystów wszech czasów.

Od początku 2004 roku Dre pracuje nad swoim ostatnim albumem, Detox. Premiera płyty była już wiele razy przesuwana, ponieważ Dre skupiał się na produkcjach na albumy innych artystów.

W listopadzie 2010 roku opublikowano pierwszy singiel z „Detox” – „Kush” z gościnnym udziałem Snoop Dogga oraz Akona. Do utworu zostaje zrealizowany teledysk.

W lutym 2011 roku do sieci trafia drugi singiel – „I Need a Doctor” z gościnnym udziałem Eminema. Do tego utworu również zostaje nakręcony teledysk.

Premiera Detoxu jest stale przesuwana. Dre oświadczył, że będzie to ostatni album w jego karierze.

Podyskutuj o Dr. Dre na forum

Dyskografia:

1987: N.W.A. and the Posse (z N.W.A.)
1988: Straight Outta Compton (z N.W.A.)
1990: 100 Miles and Runnin’ (z N.W.A.)
1991: Niggaz4life (z N.W.A.)
1992: The Chronic
1999: 2001
2011: Detox (zapowiedziany)

Produkcje m.in. dla:

2Pac
50 Cent
Busta Rhymes
Eminem
King Tee
Kurupt
Mary J. Blige
N.W.A.
Snoop Doggy Dogg
The D.O.C.
The Firm
The Game
Xzibit