Otrzymuj informacje ze świata g-funku

Bądź zawsze na bieżąco z aktualizacjami na stronie i nowymi inicjatywami G-funk.eu.
Wpisz poniżej swój adres e-mail i kliknij „zapisz się”.

Celly Cel

Celly Cel, właściwie Marcellus McCarver, pochodzi z Vallejo w Kalifornii. Jest znany głównie jako przedstawiciel mobbu.

Początek kariery

We wczesnych latach 90 Celly Cel rozpoczyna przygodę z rapem. Staje się tak za sprawą sąsiada – legendy rapu z Bay Area, E-40, który odkrywa talent Marcellusa. W tym samym czasie inny znajomy Cela, B-Legit zaczyna rapować.

Na przełomie 1993 i 1994 roku dochodzi do spotkania E-40 z Cellym i B-Legitem w domu Cela. E-40 po usłyszeniu pierwszego kawałka Cela, „Ballin’ Thru My Hood” oferuje mu dołączenie do własnej wytwórni E-40, Sick Wid’ It Records. Niedługi czas później „Ballin’ Thru My Hood” ukazuje się, jako debiutancki singiel Celly Cela na winylu. Oprócz „Ballin’ Thru My Hood” na singlu znajduje się nowy kawałek – „Hot Sunny Day”, do którego zostaje nagrany teledysk.

Solowy debiut

Celly Cel

Ze względu na duży sukces „Hot Sunny Day”, który szybko znajduje się na listach przebojów, Celly Cel postanawia wydać swój pierwszy album. W 1994 roku Sick Wid’ It Records wydaje pierwszy album Celly Cela – „Heat 4 Yo Azz”.

Płyta zawiera 13 utworów. Produkcją zajął się sam Celly Cel, z pomocą Sama Bostica i Studio Tona.

Gościnnie na albumie udzielają się artyści z Bay Area, między innymi znajomi Cela, B-Legit i E-40, czy Levitti i Funk Mobb.

Album odnosi duży sukces lądując na 34. pozycji Top R&B/Hip-Hop. Do dziś jest uznawany za westcoastowy klasyk, a McCarverowi zapewnił fanów na całym świecie.

Dalsza kariera

Celly CelKolejny album, „Killa Kali”, ukazuje się rok później, najpierw na winylu, później na CD. Album jest promowany przez trzy single – „It’s Goin’ Down”, „Can’t Tell Me Shit” i „4 tha Scrilla”. Odnosi on bardzo duży sukces, sprzedając się na tyle dobrze, by trafić na 26. miejsce Billboard 200 i 4. Top R&B/Hip-Hop.

Gościnnie udziela się między innymi Spice 1. Utwór „It’s Goin’ Down” podbił listy przebojów, a w radiu jest grany do dziś. Jeszcze tego samego roku „Killa Kali” zostaje wydane na kasecie. Album zostaje wyprodukowany przez Celly Cela, Emgee i Studio Tona.

Dzięki sukcesowi albumu Celly Cel zostaje zaproszony na album legendarnego rapera, JT the Bigga Figga, „Dwellin’ In Tha Lab”. Występuje tam w utworze „Beware of Those”.

Tego samego roku zalicza kolejny gościnny występ u legendy, tym razem u swojego przyjaciela, E-40, na albumie „In a Major Way” w utworze „H.I. Double L.”, na którym można usłyszeć również B-Legita.

Ze względu na duży sukces singla „It’s Goin’ Down” zostaje on wydany osobno na winylu.

W 1996 roku Celly udziela się na albumie B-Legita, „The Hemp Museum”, w utworze „Niggaz Get They Wig Split”.

Dwa lata później Cel nagrywa dwa single – „Get It Crackin’” i „Every Day Is Tha Weekend”, które zostają wspólnie wydane na jednym winylu.

Kolejny album, „The G Filez” promują „Fuck tha World”, „Pop the Trunk” i „Get a Real Job”. Gościnnie na albumie występują tak znani artyści jak Mack 10, Messy Marv, C-Bo czy UGK (Bun B i Pimp C).

Płyta mimo sporej reklamy, sprzedaje się dobrze, jednak nie powtarza sukcesu poprzedniczki – 53 miejsce Billboard i 17 Top R&B/Hip-Hop. Płyta zostaje samodzielnie wyprodukowana przez Cela.

Odejście z Sick Wid’ It i kolejne albumy

Celly Cel

Rok później zostają zebrane najlepsze kawałki artysty i wydane jako The Best Of. Jak się okazuje jest to ostatnie wydawnictwo Celly’ego w Sick Wid’ It Records.

Raper startuje ze swoją własną wytwórnią Realside Records i nagrywa dwa utwory dostępne na winylu – „Make Um Bounce” i „The Game Ain’t Blind”.

Kolejny album, „Deep Conversation”, promowany przez dwa single, „Which One Is U?” i „The Return of the Real Niggaz”, zostaje wydany w Realside Records. Znajdują się na nim dwa wydane wcześniej kawałki, “Make Um Bounce” I “The Game Ain’t Blind”.

Płyta wyprodukowana przez Cela z pomocą Bosco nie odnosi komercyjnego sukcesu, ale jest wymieniana jako jedna z lepszych w dorobku rapera. Mimo to mieści się pod koniec listy Top R&B/Hip-Hop (94 miejsce). Gościnnie udzielają się takie gwiazdy jak WC czy Kurupt.

Po słabym sukcesie płyty raper trafia do wytwórni Boss Up Muzik, gdzie w 2002 roku wydaje kompilację „Song’z U Can’t Find”. Płyta jednak odnosi jeszcze mniejszy sukces i jest to pierwszy album Cela, który nie zajął miejsca w żadnych rankingach.

W 2004 roku następuje kolejna zmiana wytwórni, tym razem z Boss Up Muzik, na 33rd Street Records. Rok później Cel nagrywa „It’z Real Out Here”. Albumu nie promują żadne single, stąd przechodzi on bez echa i sprzedaje się bardzo słabo. Mimo to nie zabrakło znakomitych gości takich jak WC czy E-40.

Rok później, znów w innej wytwórni (Independent Music Network) Celly Cel wydaje album „Slaps, Straps and Baseball Hats”. Mimo gości znanych na całym świecie, włączając The Game, Lil Flipa czy Luni Coleone, album kolejny raz nie odnosi sukcesu. Na albumie debiutuje grupa stworzona przez Celly Cela – The Hillside Stranglaz, na kawałku „G’z Up”. W skład grupy wchodzą oprócz Cela Protajay, D Enemy oraz Mac Reese.

The Hillside Stranglaz w 2006 roku wydają album „The Hillside Stranglaz: Bad Influence” dla Real Talk Ent. Na albumie znajduje się poprzednio wydany “G’z Up”. Płyta nie ma rozgłosu, nie jest promowana żadnym singlem i nie sprzedaje się dobrze.

Trzecim albumem w 2006 roku jest „The Wild West”. Album to kompilacja nowych utworów gwiazd Zachodniego Wybrzeża, między innymi MC Eihta, Daza z DPG, E-40, Too Shorta. Album zostaje wydany w Real Talk Entertainment, ale kolejny raz nie odnosi sukcesu komercyjnego.

Kolejna płyta, tym razem znów w Independent Music Network, „Brings the Gumbo Pot”, to kolejna kompilacja znanych na całym świecie artystów (m.in. Lil Jon, Tech N9ne, Devin the Dude, Crooked I, Twista). Płyta ze względu na brak promocji sprzedaje się w liczbie niewielu egzemplarzy.

Rok później dla Realside Records Celly Cel produkuje mixtape, na którym mają wystąpić najlepsi raperzy z West Coast. Mixtape zawiera 23 kawałki, a gościnnie udzielają się tacy artyści jak Ice Cube, OBG Rider Clicc (Young Dre The Truth, Killa Polk, Young Maylay), Dresta, BG Knocc Out, Dr. Dre, Too Short, DJ Quik, czy Snoop Dogg. Znajdują się tam także zremixowane utwory dwóch zmarłych gwiazd – Mac Dre i 2Paca. Mixtape nosi nazwę „Cali Luv”.

Celly CelOstatnim jak dotąd studyjnym albumem Celly Cela jest kontynuacja kompilacji z 1999 („The Best of Celly Cel) – „Best of Celly Cel 2: Tha Sick Wid It Dayz”, na której znajdują się najsłynniejsze kawałki za czasów pobytu w wytwórni E-40, Sick Wid It Records.

Kompilacja została wydana w 2007 roku dla Runnin’ Large Records. Na umieszczonych na płycie kawałkach gościnnie występują Mack 10, E-40, B-Legit, UGK, Keak Da Sneak czy C-Bo.

Latem 2008 roku Celly Cel wystąpił gościnnie na albumie Keak Da Sneaka, „Deified” na tracku „Playa Like Me” wraz z Too Shortem.

Utwory Celly Cela znalazły miejsce na wielu kompilacjach, między innymi „Best Of The Bay Series” Demolition Mena, z którym współpracował podczas tworzenia mixtape’u „Cali Luv”.

Podyskutuj o Celly Celu na forum

Dyskografia:

1994: Heat 4 Yo Azz

1996: Killa Kali

1998: The G Filez

1999: The Best of Celly Cel

2000: Deep Conversation

2002: Song’z U Can’t Find

2005: It’z Real Out Here

2006: Slaps. Straps and Baseball Hats

2006: The Hillside Stranglaz: Bad Influence (z The Hillside Stranglaz)

2006: The Wild West

2006: Brings the Gumbo Pot

2007: Cali Luv

2007: Best of Celly Cel 2: Tha Sick Wid It Dayz